DMCR NEWS

2558 : รายงานสาเหตุการตายของพะยูนเกยตื้นในประเทศไทย ระหว่างปี 2550-2558

18 ก.ย. 2558
1,260

รายงานสาเหตุการตายของพะยูนเกยตื้นในประเทศไทย ระหว่างปี ๒๕๕๐–๒๕๕๘

Mortality incidence report of Dugongs Stranding in Thailand between 2010–2015

พัชราภรณ์ แก้วโม่ง

ศูนย์วิจัยและพัฒนาทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งทะเลอันดามัน ๕๑ ม. ๘ ถ. ศักดิเดช ต. วิชิต อ. เมือง จ. ภูเก็ต ๘๓๐๐๐

บทคัดย่อ

ศูนย์วิจัยและพัฒนาทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งทะเลอันดามัน ได้เก็บรวบรวมข้อมูลพะยูนเกยตื้นในประเทศไทยเป็นประจำทุกปี โดยในช่วงปี พ.ศ. 2550–2558 พบว่ามีพะยูนเกยตื้นทั้งหมด ๗๐ ตัว โดยเกยตื้นฝั่งอันดามันจำนวน ๖๕ ตัว และฝั่งอ่าวไทย ๕ ตัว เป็นซากเกยตื้นจำนวน ๖๒ ตัวและเกยตื้นมีชีวิต ๘ ตัว ซึ่งพะยูนที่มีการเกยตื้นได้มีการผ่าชันสูตรซากทั้งหมด ๖๐ ตัว พบว่ามีอัตราส่วนระหว่างเพศผู้และเพศเมียเป็น ๑:๑ และกลุ่มพะยูนในช่วงวัยเด็ก (ความยาวลำตัวน้อยกว่า ๑.๘ ม.) มีการเกยตื้นมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ ๕๐ รองลงมาคือกลุ่มพะยูนวัยโตเต็มวัยคิดเป็นร้อยละ ๓๒.๗ โดยมีการระบุสาเหตุการตายออกเป็นสาเหตุจากกิจกรรมของมนุษย์ซึ่งคิดเป็นร้อยละ ๔๐ พบว่าสาเหตุของการเกยตื้นมากที่สุดมาจากการติดเครื่องมือประมงรวมถึงกิจกรรมต่างๆของมนุษย์ สาเหตุจากการเจ็บป่วยตามธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ ๒๐ และสาเหตุที่มาจากทั้งมนุษย์และธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ ๑๓.๓๓ ส่วนอีกร้อยละ ๒๖.๖๗ ไม่สามารถระบุสาเหตุการตายได้เนื่องจากซากมีสภาพเน่ามาก ซึ่งจำนวนพะยูนที่เกยตื้นมากที่สุดมาจากจังหวัดตรัง ถึงแม้ว่าจะเป็นจังหวัดที่มีประชากรพะยูนมากที่สุดแต่ปัจจุบันก็กำลังลดจำนวนลงเรื่อยๆ จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องมีการเร่งหามาตราการในการจัดการและควบคุมสาเหตุของปัญหาที่กำลังเกิดอย่างมากขึ้น