กุมภาพันธ์ 2558
-
จากการเปรียบเทียบทางเลือกต่างๆ ในการจัดการปัญหาการกัดเซาะหาดทรายในช่วง 20 ปี (2557-2577) อัตราคิดลด 4.16% พบว่า ทางเลือก “การป้องกันและฟื้นฟูหาดทรายด้วยวิธีที่สอดคล้องกับวัฏจักรสมดุลของหาดทราย และการใช้ประโยชน์หาดทรายจากการทำหน้าที่เป็นกันชนธรรมชาติ ร่วมกับการรื้อถอนโครงสร้างที่รบกวนระบบสมดุลทรายบริเวณที่เคยเป็นหาดธรรมชาติออก” เป็นทางเลือกที่มีผลตอบแทนสุทธิเป็นบวก (NPV = 37 ล้านบาท) ซึ่งหมายถึงมีความคุ้มค่าในการลงทุนมีการกระจายต้นทุน และผลตอบแทนต่อผู้มีส่วนได้ส่วนเสียในสัดส่วนที่ใกล้เคียงกัน และยังพบอีกว่าหากมีการรื้อถอนสิ่งแปลกปลอมที่เป็นสาเหตุการกัดเซาะออกไป จะทำให้ผลตอบแทนสุทธิเพิ่มสูงขึ้น (NPV = 214,7 ล้านบาท) ส่วนทางเลือก “การป้องกันการกัดเซาะโดยใช้โครงสร้างเขื่อน หรือกระสอบทราย” ดังแนวทางที่เป็นอยู่ในปัจจุบันพบว่ามีผลตอบแทนสุทธิเป็นลบ (NPV = -2,646 ล้านบาท) เนื่องจากมีต้นทุนโครงสร้างที่สูง และจะต้องบำารุงรักษาไปตลอด ประกอบกับหาดทรายที่เปลี่ยนสภาพไป ทำให้ใช้ประโยชน์ได้ลดลง และยังพบอีกว่าภาระต้นทุนตกกับผู้เสียภาษีมากกว่าสามเท่าของนักท่องเที่ยวและชุมชนท้องถิ่น นอกจากนี้การศึกษาได้ตรวจสอบข้อจำากัดทางกฎหมาย ซึ่งพบว่ามีความเป็นไปได้ทางกฎหมายทุกทางเลือก โดยทางเลือกที่มีการรื้อถอนจะมีความยุ่งยากมากกว่า จากข้อค้นพบนี้ การวิจัยได้เสนอให้การจัดการปัญหากัดเซาะชายฝั่งควรมีทิศทางป้องกัน และฟื้นฟูหาดทรายด้วยวิธีที่สอดคล้องกับวัฏจักรสมดุลของทรายตามธรรมชาติ เพื่อผลต่อความสมดุลของระบบตามธรรมชาติของหาดทรายซึ่งจะทำให้สังคมได้รับประโยชน์โดยสมบูรณ์
2,000 เล่ม
ผศ.กัลยาณี พรพิเนตพงศ์, ดร.โสภิณ จิระเกียรติกุล, อาจารย์จริยภัทร บุญมา, อาจารย์ธีรวัฒน์ ขวัญใจ, อาจารย์แบ๊งค์ งามอรุณโชติ
อื่นๆ
-
เอกสารวิชาการ
26 ก.พ. 2558
