DMCR PUBLICATIONS

การศึกษาการเกยตื้นและอัตราการตายของพะยูนในประเทศไทยระหว่างปี พ.ศ. 2553 - 2559

  • มีผู้สนใจ จำนวน 609 คน

มกราคม 2562

-

ศูนย์วิจัยและพัฒนาทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งทะเลอันดามัน ได้เก็บรวบรวมข้อมูลพะยูนเกยตื้นในประเทศไทยเป็นประจาทุกปี โดยในช่วงปี พ.ศ. 2553-2559 พบว่ามีพะยูนเกยตื้นทั้งหมด 88 ตัว โดยเกยตื้นฝั่งอันดามันจานวน 82 ตัว และฝั่งอ่าวไทย 6 ตัว เป็นซากเกยตื้นจานวน 82 ตัวและเกยตื้นมีชีวิต 6 ตัว ซึ่งพะยูนที่มีการเกยตื้นได้มีการผ่าชันสูตรซาก พบว่ามีอัตราส่วนระหว่างเพศผู้และเพศเมียเป็น 1:1 และกลุ่มพะยูนในช่วงวัยเด็ก (ความยาวลาตัวน้อยกว่า 1.8 ม.) มีการเกยตื้นมากที่สุดคิดเป็นร้อยละ 48 รองลงมาคือกลุ่มพะยูนวัยโตเต็มวัยคิดเป็นร้อยละ 37 โดยมีการระบุสาเหตุการตายออกเป็นสาเหตุจากกิจกรรมของมนุษย์ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 27 พบว่าสาเหตุของการเกยตื้นมากที่สุดมาจากการติดเครื่องมือประมงรวมถึงกิจกรรมต่างๆของมนุษย์ สาเหตุจากการเจ็บป่วยตามธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ 16 และสาเหตุที่มาจากทั้งมนุษย์และธรรมชาติคิดเป็นร้อยละ 9 ส่วนอีกร้อยละ 36 ไม่สามารถระบุสาเหตุการตายได้เนื่องจากซากมีสภาพเน่ามาก ซึ่งจานวนพะยูนที่เกยตื้นมากที่สุดมาจากจังหวัดตรัง ถึงแม้ว่าจะเป็นจังหวัดที่มีประชากรพะยูนมากที่สุดแต่ปัจจุบันก็กาลังลดจานวนลงเรื่อยๆ จึงเป็นสิ่งที่จาเป็นต้องมีการเร่งหามาตรการในการจัดการและควบคุมสาเหตุของปัญหาที่กาลังเกิดอย่างมากขึ้น

0 เล่ม

พัชราภรณ์ แก้วโม่ง ชวัญญา เจียกวธัญญู ชินกร ทองไชย และก้องเกียรติ กิตติวัฒนาวงศ์

สถาบันวิจัยและพัฒนาทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง

-

สื่อประชาสัมพันธ์ (โปสเตอร์)