DMCR NEWS

          ผมได้รู้จัก "ชะคราม" ครั้งแรกเมื่อคราวที่ไปเที่ยวอัมพวา รู้สึกทั้งตื่นเต้นระคนอาการดีใจ เพราะผักที่ใส่ในแกงส้มที่ผมกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยนั้นคราวแรกคิดว่าเป็นแกงส้มกุ้งใส่ใบชะอม แต่พอกินไปมันไม่ใช่ แถมกลิ่นยังไม่แรงเท่าชะอม จึงถามเด็กเสิร์ฟที่ร้านว่านี่มันใบอะไรกันแน่ เด็กเสิร์ฟตอบเสียงใสว่ามันคือใบชะคราม ของขึ้นชื่อของอัมพวาครับ

          แม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มลองรสชาติอันแปลกใหม่ ก็ทำให้ผมรู้สึกหลงรักมันเข้าให้ซะแล้ว พอมาถึงกรุงเทพฯ ก็เริ่มหาข้อมูลจึงรู้ว่าเจ้าชะครามนั้นเป็นวัชพืชที่มีต้นขนาดเล็ก แถมยังทนทานต่อความเค็มได้ดีลำต้นออกจะเตี้ยๆ แตกกิ่งก้านเป็นพุ่มต่ำใบเป็นเส้นเล็กฝอยสีเขียว ในฤดูแล้งเมื่อต้นแก่ใบจะเปลี่ยนเป็นสีแดงอมม่วงสวยทีเดียวครับ ใบมีขนาดเล็กค่อนข้างกลม ส่วนดอกออกเป็นช่อกระจุกขนาดเล็กตามซอกใบ มีชื่อเรียกแตกต่างกันตามสถานที่เช่นต้นชะคราม ชักคราม (ภาคกลาง) ชั้วครามส่าคราม ล้าคราม หรือ ล่าคราม (สมุทรสาคร) เป็นพืชที่ชอบขึ้นในน้ำกร่อยและบริเวณป่าชายเลน

          ชะครามเป็นพืชสมุนไพรที่น่าสนใจเพราะจากข้อมูลทางวิทยาศาสตร์แห่งประเทศอินเดีย ยังพบว่า ชะครามนั้นมีคุณสมบัติพิเศษคือเป็นสารต้านอนุมูลอิสระได้ แถมยังช่วยในเรื่องของภูมิคุ้มกันและยังสามารถนำมาสกัดสารทดลองเพื่อยับยั้งหรือฆ่าเซลล์มะเร็งในอนาคตอันใกล้นี้อีกด้วยนะครับ ที่สำคัญชะครามยังขยายพันธุ์ได้ง่ายและมีปริมาณมาก ซึ่งจะเป็นความหวังให้วงการแพทย์จับเอาชะครามมาสกัดสารยับยั้งผู้ป่วยเป็นมะเร็งได้อย่างสบาย

          ว่ากันว่า ชะครามยังมีสรรพคุณอื่นอีกหลากหลาย เนื่องจากเป็นพืชที่ชอบขึ้นในที่เค็ม จึงดูดเกลือไว้ในลำต้น ทำให้มีธาตุไอโอดีนสะสมอยู่ สามารถป้องกันโรคคอพอกได้ ทั้งต้นยังรักษารากผม แก้ผมร่วงได้อีกต่างหาก

          นอกจากนี้ ด้วยความชาญฉลาดของผู้คนท้องถิ่นยังนำเอาวัชพืชอย่างชะครามมายกระดับเป็นเมนูโปรดประจำบ้านไปเสียเฉิบ ทั้งแกงส้ม ต้มยำ ต้มกะทิ หรือชุบไข่ทอดจิ้มน้ำพริก หรือเป็นผักเครื่องเคียงได้อย่างเนียนๆ เรียกว่าชะอมทำอะไรได้ ชะครามก็ทำได้ไม่น้อยหน้า บางคนยังเอาใบอ่อนของชะครามมาเป็นยำรสชาติแซ่บๆแถมยังได้ความมันของใบอีกต่างหาก

          เมื่อก่อนชะครามเคยกินกันอยู่แต่ในบ้าน แต่ทุกวันนี้ตามร้านดังๆ ยังเอาชะครามมาทำเป็นเมนูเด่นของทางร้าน ไม่ว่าจะเป็นแกงส้ม ผัด ยำ ต้มกะทิ เท่าที่คุยกับคนอัมพวา เขาเล่าให้ฟังว่า

          กินกันมาตั้งแต่ยังเด็กๆ และก็ไม่ค่อยมีคนรู้จักเท่าไหร่ นอกจากชาวบ้านที่อยู่ติดกับน้ำกร่อยหรือว่าป่าชายเลน พออัมพวาดังขึ้นมา ร้านอาหารหลายร้านก็เอาชะครามไปทำเป็นอาหาร ผู้คนต่างถิ่นมากินก็แปลกใจและติดใจ จึงทำให้ชะครามมีชื่อโด่งดังตามชื่ออัมพวาไปด้วยจนบางคนนึกว่าเป็นพืชประจำท้องถิ่นของอัมพวาไปแม้กระทั่งตามตลาดสดก็ยังมีชะครามวางขาย ขายกันเป็นขีดๆ ราคาไม่แพงครับ

          และเนื่องจากชะครามเป็นพืชที่ชอบความเค็ม และดูดอมความเค็มไว้ตรงใบ จึงทำให้ใบมีรสเค็มตามไปด้วย เทคนิคของชาวบ้านก่อนที่จะนำชะครามมาปรุงเป็นอาหารก็จะเลือกแต่ใบอ่อนๆ แล้วนำมาล้างน้ำให้สะอาด นำไปต้มแล้วก็คั้นน้ำทิ้งไปอีกสักครั้งสองครั้งเพื่อให้ลดความเค็มลงจากนั้นก็สามารถนำไปประกอบอาหารแสนอร่อยได้แล้วล่ะครับ

          ไม่แน่อนาคตอันใกล้ร้านรวงระดับโรงแรม อาจหยิบจับเอาชะครามมาแปลงร่างเป็นเมนูชูหน้าชูตาขึ้นมาก็ได้ ถึงเวลานั้นชะครามคงจะดังคับฟ้า และราคาก็คงจะสูงตามขึ้นไปด้วยว่ามะ!!!

ที่มา: หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์