DMCR INFOGRAPHIC

เปิดสถิติพะยูนเกยตื้นปี 2567 ยอดรวม 33 ตัว ลดลงจากปีก่อน เผย "ป่วย-ติดเชื้อ" เป็นสาเหตุหลักอันดับหนึ่ง

23 ก.ค. 2569
3

รายงานสถานการณ์การเกยตื้นของพะยูนในประเทศไทย ประจำปี พ.ศ. 2567 เผยให้เห็นถึงตัวเลขสถิติ สาเหตุสำคัญ และแนวทางการอนุรักษ์ที่น่าสนใจ ดังนี้:

ภาพรวมสถานการณ์พะยูนเกยตื้น: ในปี พ.ศ. 2567 พบพะยูนเกยตื้นรวมทั้งสิ้น 33 ตัว ซึ่งมีสถิติลดลงจากปี พ.ศ. 2566 ที่พบ 36 ตัว
สถานะหลังการเกยตื้น:
- ตาย (Death Stranding): 28 ตัว
- ยังมีชีวิตและช่วยเหลือได้ (Still Alive + Save): 5 ตัว อัตราการเกยตื้น: คิดเป็น 12% หรือเปรียบเทียบคือ ในประชากรพะยูน 100 ตัว จะพบการเกยตื้นเฉลี่ย 12 ตัว

5 สาเหตุสำคัญของการเกยตื้นและเสียชีวิต (จากกรณีเกยตื้นทั้งหมด):

ป่วย/ติดเชื้อ (Sick/Infect): 13 ตัว
สภาพซากเน่าเสีย (Body Rotten): 11 ตัว (ไม่สามารถระบุสาเหตุการตายที่แน่ชัดได้)
ติดเครื่องมือประมง/อวน (Fishing Tools/Net): 4 ตัว
ถูกสัตว์ทะเลอื่นทำร้าย (Sea Animals Attack): 3 ตัว อุบัติเหตุทางทะเล/การจราจรทางเรือ (Boat Traffic): 2 ตัว

นอกจากนี้ ยังมีปัจจัยเสี่ยงอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเกยตื้นที่ต้องเฝ้าระวัง ได้แก่ การกินขยะทะเล (Trash), ใบมีดจากใบพัดเรือ (Boat Propeller) และการพลัดหลงจากแม่ (Lost from Mom)

คุณก็ช่วยได้! 4 แนวทางร่วมปกป้องพะยูนไทย:

ไม่ทิ้งขยะลงทะเล เพื่อป้องกันพะยูนกลืนกินขยะพลาสติก
หลีกเลี่ยงการใช้เครื่องมือประมง ที่มีลักษณะทำลายล้างในเขตอาศัยของพะยูน
ลดความเร็วเรือ เมื่อต้องเดินเรือผ่านในเขตแหล่งหญ้าทะเล
หากพบเห็นพะยูนเกยตื้น โปรดแจ้งหน่วยงานภาครัฐในพื้นที่ทันทีเพื่อการช่วยเหลือที่ทันเวลา

แหล่งที่มา : รายงานสถานการณ์ด้านทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง และการกัดเซาะชายฝั่งของประเทศ พ.ศ. 2567